Ísland

Nýlendan Ísland 4: Tímabilið 1950-1990

Hinar miklu breytingar sem urðu á valdahlutföllum stéttanna á Íslandi árið 1949 settu mark sitt á næstu áratugi. Verkalýðsstéttin, almenningur, hafði beðið ósigur fyrir heimsvaldastefnunni. Íslendingar bjuggu undir hæl hennar á meðan hvert landið af öðru varð frjálst, í Afríku, Asíu og jafnvel í bakgarði Bandaríkjanna, á Kúbu. Andstaðan við hersetuna var gríðarleg og tvisvar sinnum náðu völdum stjórnir sem höfðu brottför hersins á verkefnaskrá sinni. Andspyrnan gegn heimsvaldastefnunni náði ekki að hagga við hernum, en leitaði útrásar í andheimsvaldasinnaðri pólitík í fiskveiðum.

Nýlendan Ísland 3: Tímabilið 1940-1950

Tveir auðmagnshópar voru á Íslandi á millistríðsárunum, ef svo má segja, samvinnuhreyfingin og heildsala/togaraauðvaldið. Báðir hóparnir voru í ýmsum tengslum við erlent auðvald, svo sem banka í Danmörku og Bretlandi. Í meginatriðum var þó um að ræða þjóðlegt auðvald, sem ekki gekk erinda erlendra auðhringa, einfaldlega vegna þess að slíkir hringar voru ekki í aðstöðu til að nýta sér auðlindir eða tækifæri á Íslandi á tímabilinu 1914-1940. Ástæðan var fyrst og fremst hin almenna kreppa auðvaldsins, uppskiptastyrjaldir, heimskreppa og framsókn sósíalismans.

Nýlendan Ísland 2: Tímabilið 1900-1940

Í síðustu grein var rætt um stöðu Íslands í heimskerfinu um 1900. Bent var á að Ísland hefði ekki tilheyrt þeim meginhluta heimsins þar sem bjó fólk, dökkt, rautt eða gult á hörund, sem hvítir menn töldu sér rétt og skylt að kenna kristni og aðra góða siði með vélbyssur að vopni. Í þessum löndum ríkti grímulaust ofríki ofbeldisfullrar heimsvaldastefnu, kynþáttahyggju og kapítalisma. Megineinkenni íslenska samfélagsins voru hins vegar öflug smábændahreyfing, líkt og á öðrum Norðurlöndum, sjálfstætt, innlent auðvald og vaxandi verkalýðsstétt

Nýlendan Ísland 1 - til 1914

Alþjóðagjaldeyrissjóðurinn stefnir að því að gera Ísland að hráefnanýlendu heimsauðvaldsins. Hér er m.a. mikið af "hreinni" orku, bæði vatnsorku, jarðhita og vindorku, fögur náttúra sem gæti hentað sem afslöppunarsvæði fyrir þreytta forstjóra alþjóðlegra stórfyrirtækja, og olía á Drekasvæðinu. Þetta eru þau not sem alþjóðaauðvaldið ætlar að hafa af Íslandi eftir bankahrunið. Gjaldþrota ríkisvald og nauðstödd alþýða er óskastaða AGS, en líklega hafa þeir ekki búist við uppreisn almennings.

Syndicate content