Þann 8. desember 2008 ætlaði ég ásamt öðrum svokölluðum hettuklæddum ungmennum að komast á almenningspalla Alþingishússins. Svo fór að aðeins tvö okkar komust alla leið, og tilkynntu þingheimi: Þetta hús þjónar ekki tilgangi sínum lengur, drullið ykkur út.
Það er snaggaralega útgáfan á áskorun þeirri sem nokkur okkar ætluðu að lesa.
Svona hljóðar hún í heild sinni:
„Alþingi á að vera vettvangur samráðs og lýðræðis. Hlutverk Alþingis er að setja lög, almenningi til verndar og heilla. Alþingi sem þjónar hagsmunum auðvaldsins og bregst skyldum sínum gagnvart almenningi er ekki Alþingi fólksins. Þetta hús þjónar ekki lengur tilgangi sínum, þessvegna skorum við á ykkur þingmenn að ganga héðan út.“
Já, svona hljómar hún, áskorunin, hálf meinleysisleg, ekki satt. En sönn engu að síður.
Því eins og alþjóð veit gættu þau sannarlega hagsmuna auðvaldsins: Þau voru ferjuð á milli í einkaþotum Marie Antoinette, þau afsöluðu sjálfsákvörðunarrétti þjóðarinnar í hendurnar á brjálaðasta brunnmíg seinni tíma, þau greiddu innistæður vina sinna úr sameiginlegum sjóðum okkar, þau héldu dularfulla blaðamannafundi en sögðu samt aldrei neitt, þau kölluðu okkur ekki-þjóð, þau báðu guð að blessa Ísland, en gleymdu því að guð hjálpar þeim sem hjálpast að.
Þau eru svo undarlega innréttuð að það þurfti umsátursástand um Alþingishús og Þjóðleikhús til þess að þau fengju sjón og heyrn.
