Attac

Ríkisstjórn Jöhönnu Sigurðardóttur og Steingríms J. Sigfússonar er ekki aðeins söguleg fyrir þær sakir að vera fyrsta hreina “vinstristjórn” Íslands – heldur líka vegna þess að hún er fyrsta ríkisstjórnin sem kemst til valda hér á landi í kjölfar einhverskonar byltingar. Í “búsáhaldabyltingunni” veturinn 2008-9 reis íslenskur almenningur upp og krafðist réttlætis. Í kjölfar kosninga vorið 2009 komust Vinstrihreyfingin grænt framboð og Samfylkingin til valda vegna loforða um að slá skjaldborg um íslensk heimili, og verja þau ágangi fjármálafyrirtækja.

Ljóst er orðið að “vinstristjórnin” ætlar ekki að standa við gefin loforð. Ríkisstjórnin hefur gripið til ýmissa sértækra aðgerða sem stoppa í eitt og eitt gat – en ekkert bólar á því að markviss skref verði tekin til að skapa réttlátt samfélag.

Það á ekki að reisa skjaldborg um heimilin. Í staðinn hefur ríkisstjórnin ákveðið að henda hagsmunum almennings á ruslahaugana og gera hagsmuni fjármálafyrirtækja að sínum. Ríkisstjórnin hefur ákveðið að leyfa þeim að halda áfram að blóðmjólka almenning. Og í tilraun til að verja óhæfuna er gripið til  orðræðunnar úr Icesave-fíaskóinu: Hér fer allt á versta mögulega veg ef íslenskur almenningur axlar ekki ímyndaða siðferðislega skyldu  og borgar eins og fyrir er lagt. Að baki þessa siðaboðskaps stendur svo Alþjóðagjaldeyrissjóðurinn.

Þegar leikarar byrja að leika stjórnmálamenn breytast stjórnmálamenn ekki sjálfkrafa í leikara, heldur kemur í ljós að þeir eru líka leikarar. Hlutverkið er bara svo samgróið persónum þeirra að leikurinn er þeim fúlasta alvara. Raunveruleikinn er þeirra svið, og þar ganga þeir um með vald sitt, þó auðvitað sé búningahönnun í gangi, ímyndarvinna og spuni ...