Írak

„Verndarskyldan“ – óskabúningur íhlutunarstefnunnar

humanitarian intervention.jpg

Spegillinn á Þrettándanum

Þrettándadag jóla, 6. janúar, hafði Spegillinn í Ríkisútvarpinu (Pálmi Jónasson) innslag um friðar- og ófriðarhorfur í byrjun árs 2014. Farið var yfir helstu ófriðarsvæði á hnettinum nú um stundir. Innslagið var byggt á bandaríska tímaritinu „Foreign Policy“. Það gaf glögga mynd af helstu átakasvæðum í dag, og horfurnar framundan sýndust vissulega ekki bjartar. Hins vegar: Eins og títt er á þessum miðli, og ÖLLUM íslenskum fréttastofum, var sjónarhornið amerískt, myndin var FRÉTTAFRÆÐANDI en SKILNINGSHAMLANDI OG FÖLSK.

Blair hf.

blair - war criminal.jpg

Um hádegisbil, 11. október síðastliðinn, hóf Nicolas Sarkozy feril sinn í New York sem upphafinn, hálaunaður fyrirlesari. Boð um slíkar uppákomur (launin eru ca 100.000 evrur) höfðu hlaðist upp á skrifborði fyrrum forseta franska lýðveldisins: samkvæmt tímaritinu l'Express hefur hann fengið "sjötíu slík tilboð síðan hann yfirgaf Elysée-höllina í maí sl."(3. Okt. 2012)

Nýju stríðin og heilaþvottavélin mikla

Propaganda TV

Voðaleg slagsíða er í fréttaflutningi íslenskra fjölmiðla frá átaka- og styrjaldarsvæðum. Túlkun átakanna í Líbíu og Sýrlandi undanfarið eitt og hálft ár minnir hastarlega á upphaf stríðsins í Írak 2003. Þá löptu íslensku fjölmiðlarnir upp lygasúpuna frá Bush og Blair um hættuna sem stafaði af Saddam Hússein og útheimti vestræn afskipti. Sjónvarpsstöðvarnar tvær sendu svo fall Bagdad út í beinni með því að tengja sig inn á CNN og BBC World (líkt og gert var í Persaflóastríðinu 1991).

Líbía og mannúðlega heimsvaldastefnan. Viðtal við Jean Bricmont

Grégoire Lalieu: Getur þú rifjað upp fyrir okkur í hverju mannúðarleg heimsvaldastefna felst?

Jean BricmontJean BricmontJean Bricmont: Þetta er hugmyndafræði sem miðar að því að réttlæta hernaðarlega íhlutun í málefni fullvalda ríkja í nafni lýðræðis og mannréttinda. Hugsunin er ævinlega hin sama: Við verðum að grípa til aðgerða vegna þess að þegnar landsins eru fórnarlömb einræðisherra. Svo eru allar gömlu tilvísanirnar dregnar fram: seinni heimsstyrjöldin, stríðið á Spáni osfrv. Markmiðið er að selja okkur rökin um að herðnaðarleg íhlutun sé nauðsynleg. Þetta er það sem gerðist í Kósóvó, Írak og Afganistan.

Og nú er komið að Líbíu.

Það er munur hér á vegna þess að ályktun Sameinuðu þjóðanna gerir aðgerðirnar nú mögulegar. En þessi ályktun var samþykkt gegn meginreglum sáttmála Sameinuðu þjóðanna sjálfra. Ég get ekki með neinu móti komið auga á að í átökunum í Líbíu felist nein ógn við önnur ríki. Jafnvel þó að

Syndicate content