Feed aggregator

Það að íslensk vinstri stjórn með stórhuga áætlanir varð að smjöri í höndum fjármálavaldsins er ekki einstakur atburður, mun frekar endurtekin saga. Slíkt hefur gerst í öðrum löndum margsinnis.

Jean-Claude Juncker, forsætisráðherra Lúxemborgar gefur góða lýsingu á þessum raunveruleika í viðtali sem er sagt frá í Speglinum. Þar segir hann að hópur valdamestu manna innan Evrópusambandsins hafi verið nær valdalausir gagnvart bönkunum, þ.e. þeir urðu að sméri.

Ef ESB situr og stendur eins og bankarnir segja þá er ekki skrítið að Jóhanna geri það líka.

Við erum ekki lengur að tala um  óeðlilega samvinnu milli fjármagns og stjórnmála heldur að stjórnmálamenn taki við fyrirmælum frá bönkum og öðrum fjármálafyrirtækjum. Í raun er lýðræðið liðið umdir lok.

Ef almenningur vill breytingar verður hann fyrst að skilgreina vald bankanna og svifta þá síðan því valdi og flytja það til almennings. Þangað til verður engin breyting á valdaleysi kjörinna fulltrúa okkar og ekkert raunverulegt lýðræði í boði. Í raun nánast tómt mál að ræða pólitík þangað til því er lokið.

Sumarið er komið, y’all y’all
brátt verður endurreisnin fullkomnuð
frá Breiðholti til Grafarvogs berast tíðindi
um miklar framkvæmdir.

Ó Lord Kapítal
af hólnum.
Fyrirgefðu mér það að vera idjót
ég þóttist vera eitthvað annað en ég er
var með derring
og stæla
færði mig af jaðri
allavega einn fót.
Nú á ég aldeilis skilið að missa þennan asnalega fót.

Afþví ég á það skilið
að vera grisjuð
allavega þessi fótur
næstum fjörutíu ár í ræktun
ósköp ljótur samt
litlaus og stuttur
öróttur eftir rakvélar
sem beitt var
af full miklu offorsi
afþví fóturinn þurfti að dansa, blindfullur
með stórt ör yfir allt hnéð
afþví fóturinn renndi sér
alltof hratt niður bratta brekku,
ætla ég að haltra útí horn
á jaðarinn þar sem ég á heima
eftir samræmdum verklagsreglum:
Ein löpp fyrir allar og allar fyrir eina
eitt horn útí horni fyrir alla
nema suma
eitt prósent af öllu fyrir alla nema eitt prósent.

Sumarið er komið, litlu vesalingar
ég bíð eftir ykkur útí horni
við hljótum öll að komast fyrir
einfætt
þröngt mega þau sem alltaf tapa
sitja á endurvinnsluruslahaugum sögunnar.

- – - – -

Sumir eiga ekki einu sinni 50 millur!

Svoleiðis. Kannski ekki þig ef þú ert að skoða.

Nr. 1: ef ég fæ Edame baun reyni ég alltaf að borða hana alla, ytrabyrði og innri baun. Enda sagði Kismundur við mig þegar hann át símahleðslutæki nr.3: i’m not gonna give up.

Nr. 2: mér finnst dásamlegt, því sem næst undursamlegt, að undradrengurinn og gáfnaljósið Pawel standi nú í engu nema Glitnisbolnum frammi fyrir alþjóð. Gerir það pínkuponsu erfiðara fyrir reykvíska borgarastétt að hossa honum á maraþonstæltum lærunum.

Nr. 3: ég bara gjörsamlega þoli ekki (þetta er það sem sumir kalla vægt til orða tekið og ég kalla understatement) helvítis vælið í menningar og ferðamannaiðnaðinum. OMG! Hvað í anskotanum varðar mig um það þótt eitthvað fólk vilji trampa um í drullunni á Þingvöllum afþví það las bók eftir Yrsu og hvað varðar mig um það þótt einhver sell-out feðraveldis kapítalisti frá Hollywood vilji fljúga hingað með átraskaðar konur og megalómaníska menn. Mér er satt best að segja skítsama. Eða nei, reyndar ekki. Ég er satt best að segja á móti þessu. Afþví að ég hef rætt við vesalingana sem búa í íslenskri náttúru, svokallaða frumbyggja; fugla, pöddur, fiska, seli osfrv. og þau eru satt best að segja mjög uggandi. Ekki yfir hinu agalega þrepaskipta skattkerfi eða skorti á fjárfestingu eða hrörnun framkvæmdargleði þeirrar sem var svo áberandi á árunum fyrir hið svokallaða l’effondrement, heldur vegna fokking fávitanna sem halda að Ísland sé agalega stórt land, gríðarstór eyja, ótal óteljandi fermetrar af landmassa sem á augabragði er hægt að selja og breyta í æðisgengna forarvilpu (parlez-vous l’islandais?), svoleiðis að rofabörð bernsku minnar eiga ekki roð í drullusvaðið; fávitanna sem halda að ef guð hafi búið til land skuli falbjóða það, veita af því afslátt, selja það helst gefins. Almáttugur fokking guð á himnum, veittu mér styrk. Styrk til að vera á móti. Styrk til að plampa um á sauðskinnsskónum ef þess verður þörf. Styrk til að segja alltaf og að eilífu eins og félagi Boots: no proof of purchase hear, my essence purchase proof. Ísland er ekki til sölu, þannig að plís, nenniði að hætta að selja það?

Nr. 4: er ekki alveg viss. Sennilega það að ég hata fríverslunarsamninga. Það græðir enginn á þeim nema kapítalistarnir. Vinnuaflið er bara pimpað út um allar trissur eins og venjulega, glatar yfirleitt áunnum samningsréttindum, lágmarkslaun eru ekki virt og almennur níðingsháttur er við völd. Og mér finnst fokking pathétique að Íslendingar sem alltaf alltaf alltaf eru til í innrásir og sprengjuköst skuli troða einhverju mannréttindavæli inní fríverslunarsamning við Kínverja. Plís, haldiði að við séum fædd í gær? Fólk sem heldur á betlibréfi í annari  og sprengju í hinni á endilega að byrja að búa sig undir purgatoire og hætta að þykjast vera betri en aðrir.

Nr. 5: ástæðan fyrir því að Evrópski Seðlabankinn lækkar stýrivexti er sú að allt er í massa fokki. As in la crise, la grande catasrophe, récession,  et ainsi de suite. Þau þarna með hinu þýsku femme de l’acier í farabroddi eru búin að kasta ógnarstórum peningahrúgum á bankabálið sem gerir það að verkum að enn logar glatt. Enda er hið fornkveðna alltaf að sannast: bankar geta alltaf notað meiri pening. Þau eru líka búin að kasta fjórðung af vinnuaflinu á bálið og enn á ný sannast hið fornkveðna: ef vinnuaflið væri ekki svona vitlaust, alltaf að fjölga sér, þyrfti ekki að grilla svona mikið af því. Framboð og eftirspurn, halló! Omg, afhverju gat sagan ekki bara endað? Where is a Pawel when you need one?
Ok, til baka: vaxtalækkun blæs upp bólu, As in Húsnæðisbóla td., housingcrisis. Hvernig segir maður það á spænsku?

Nr. 6: ég elska Die Antwoord. Og ég skal segja þér af hverju: þau eru alveg heiðarleg. Vilja pening og vinnu, eru workingclass, eru ljót en samt svo sæt, eru ógeðsleg en samt alltaf stórkostleg, eru vinir í raun þegar íslenskur veruleiki er bara trop amer. Í Fréttatímanum í dag sagði Óttar Proppe að ákafinn í pólitíkusum opinberlega væri bara bizarre og auðvitað eru allir sammála því. Nema náttúrlega blessaðir fulltrúalýðræðisfulltrúarnir. Og akkúrat útaf þessu elska ég Die Antwoord: það er ekkert bizarre við ákafann í þeim, þau eru einfaldlega bizarre.

Nr.7: djöfull þoli ég ekki verkalýðsforystuna. Ég fæ 200.000 kr. útborgaðar á mánuði og mér dettur ekki til hugar að væla um að nauðsynlegt sé að Ísland sé lagt í rúst. Enda er ég ekki fokking hálfviti. Þjóðnýtum helvítis bankana, leggjum kvótaauðvaldið niður, tökum yfir álverin og búum til réttlátt samfélag.  Ekkert meira nr. 7, keep it simple.

Nr. 8: ég fór ekki í fyrsta maí göngu. Það var bara fokking næs. Lét eins og haute bourgeois og gerði ekki rassgat nema að skoða BoBedre og færa til túlípana og orkídeur.

Nr. 9: tileinkað the faux left, nuff said:

Click here to view the video on YouTube.

-Don’t speak to me
Did somebody say something
With the bass pumping
The place jumping
I don’t need you
I don’t need you
You’re like see through
I don’t see you-

Er að hlusta á útvarpsþátt frá 1958 þar sem Sigurður Magnússon rifjar upp fyrstu fyrsta Maí gönguna 35 árum áður. Í raun hefur ekki svo mikið breyst, sömu kröfur og sama umtal. Mogginn taldi 40 kröfumenn en Alþýðublaðið 5000, aðallega vegna þess að þeir töldu konur og börn með en Mogginn ekki.  Konur vildu sömu laun og karlar og sv fr.. Það kom einnig fram að almenningur var feiminn við að taka þátt í göngunni en margir horfðu á gönguna. Almenningur er enn hræddur við að taka þátt í mótmælum nema þau séu orðin almennt viðurkennd.

Þrátt fyrir það eru lífskjör og samtrygging allt önnur í dag en þá, þannig að mikið hefur nú áunnist. Þrátt fyrir það er hægt að endurflytja ræðuna frá 1923 með minniháttar breytingum í dag. Alltaf er nú baráttan eins og um sömu grundvallarmál. Framganga sögunnar er ekki jafnt og þétt uppá við heldur upp og niður. Í dag erum við að missa ýmis réttindi sem hafa áunnist. Sést það best í löndum suður-Evrópu þar sem er verið að gera þau meira ”samkeppnishæf” við önnur lönd, þ.e. láglaunalönd þar sem saumastofur hrynja eða brenna.

Í fyrstu ræðunni kemur fram gagnrýni á ”heimska borgara” en þeir eru þeir sem telja sig örlítið fínni en verkamennirnir og kynna sér ekki málin nægjanlega vel. Ef allir skynjuðu stöðu sína rétt þá væri mun meiri samstaða en ekki sundrung. Draumurinn um einn jafnaðarmannaflokk kemur glöggt fram eins og er enn þann dag í dag. Í dag segjum við að 99% eigi að sameinast gegn eina prósentinu sem á allt og ræður öllu, m.a. örlögum okkar.

Í ljósi þess að valdið er enn á sama stað og 1923, vegna þess að enn er barist um sömu grundvallarmálin og flest allt er sér líkt. Þá vaknar sú spurning hvort baráttan sé á röngu spori. Þegar auk þess er haft í huga að þegar Íslendingar fengu sterka vinstri sjórn með góðan meirihluta þá skalf hún og nötraði af ótta við valdið. Erum við að berjast mest hvert við annað og hið raunverulega vald er stikkfrí?

Var að hugsa um að blogga eina sjálfhverfa besservissera bloggfærslu, svona eina óþolandi.

Þegar ég segi fjórflokkinn þá er Björt Framtíð inní því mengi því ég tel hana bara vera skúffu fyrir óánægða Samfylkingarmenn.

Kosningaúrslitin núna eru sigur fortíðarinnar og ósigur nýju smáflokkanna. Reyndar sluppu Píratar inn fyrir girðingu og var það vel. Píratar nutu þess að komast snemma yfir 5% þröskuldinn í skoðanakönnunum og fengu þess vegna meiri umfjöllun en aðrir nýir flokkar. Að sama skapi hurfu önnur ný framboð í flokkinn ”aðrir” og urðu því lítt áberandi. Skoðanakannanir eru mjög skoðanamyndandi og ætti að banna þær nokkrum vikum fyrir kjördag. Annað sem gerir skoðanakannanir ákaflega leiðinlegar er að blaðamenn ræða þær út í það óendanlega í hverjum fréttatímanum á fætur öðrum og öll viti borin stjórnmálaumræða hverfur.

Sú hugmynd fæddist snemma í Búsáhaldarbyltingunni að stemma þyrfti stigu við valdi spillts fjórflokks. Til að framkvæma það án blóðsúthellinga og með lýðræðislegum aðferðum yrðu menn að komast til valda eftir núverandi kosningakerfi. Þar sem 5% þröskuldurinn hefur mikil áhrif í bland með skoðanamyndandi skoðanakönnunum þá væri best að allir sameinuðust, amk væri best að hafa bara eitt slíkt framboð til að safna atkvæðunum í einn pott. Síðan næði slíkt framboð völdum og afnæmi 5% regluna og þá gætu allir boðið fram í litlum framboðum næst. Borgarahreyfingin var m.a. stofnuð í þessum tilgangi á sínum tíma.

Viss biðstaða varð síðan í kjölfarið eftir myndun fyrstu hreinu vinstri stjórnar Íslands með góðan meirihluta á Alþingi auk búnka af kosningaloforðum. Liðlega ári eftir þá valdatöku varð það ljóst að vinstri stjórnin var akkúrat engin ógn við auðvaldið í landinu og henti borgurum landsins fyrir ljónin eins og ekkert væri. Þar með hófust á ný umræður um nýtt sameiginlegt framboð til höfuðs fjórflokknum.

Stofnaður var samráðshópur sem gekk undir vinnuheitinu Breiðfylkingin. Reynt var að bjóða öllum sem unnið höfðu í grasrótinni. Eftir nokkra mánaða vinnu fæddist Dögun í mars 2012. Því miður vildi Lilja Mósesdóttir ekki vera með og stofnaði Samstöðu. Sá flokkur bauð síðan aldrei til þings. Birgitta hætti með okkur í Dögun og tók þátt í stofnun á flokki Pírata. Lýður Árnason var lengi með okkur í Dögun en þegar einsýnt var að Þorvaldur Gylfason ætti ekki samleið með okkur  þá hætti Lýður og stofnaði Lýðræðisvaktina fyrir Þorvald. Eins og flestum ætti að vera kunnugt þá vildi  Þorvaldur ekki afnema verðtrygginguna en það var hluti af kjarnastefnu Dögunar og því ekki nein verslunarvara af okkar hálfu.

Síðan kom Presturinn úr Holti sem vildi bjarga heimilunum. Þrátt fyrir að Dögun hafði það sem meginþema og þrír af oddvitum Dögunar hafa verið fyrrverandi stjórnarmeðlimir í Hagsmunasamtökum heimilanna þá sá hann ekki ástæðu til að vinna með okkur. Sturla Jónasson vildi einnig dreifa atkvæðunum með sínu framboði þrátt fyrir að vera ötull baráttumaður skuldugra heimila. Húmanistar og Regnboginn vildu líka vera sér.

Albaníu Valdi stofnaði síðan Alþýðufylkinguna. Þar sem hann rak hreinustu vinstri stefnuna í þessum kosningum hefði ég talið hann góðan kost fyrir sanntrúaða vinstri menn. Sérstaklega eftir að Samfylkingin og Vinstri grænir eru búnir að sanna það í eitt skipti fyrir öll að þeir eru vinir auðvaldsins.

Alveg fram í rauðan dauðann reyndi Dögun að sameina öll þessi atkvæði en allt kom fyrir ekki, menn vildu endilega bjóða fram klofið.

Hvað um það svona er þetta og svona fór þetta. Eftir stendur fjórflokkurinn óhaggaður og þessi atlaga mistókst. Það sem er mikilvægast er að gera sér grein fyrir að svona vildu kjósendur hafa þetta. Ef mikill vilji hefði verið meðal kjósenda að breyta þá hefðu þeir kosið á annan hátt. Ef eingöngu hefði verið einn flokkur í framboði gegn fjórflokknum og allir fyrrnefndir aðilar unnið saman er aldrei að vita hvað hefði getað gerst, kannski 10-20% flokkur, hver veit.

Það sem er aftur á móti ljóst er að kosningarnar núna eru enn ein staðfestingin á því sem gerst hefur margsinnis áður. Það verður ekki bylting meðan kjósendur eru saddir.

Eftir sem áður ber ég enga ábyrgð, því ég hef aldrei kosið ríkisstjórn á Íslandi og er þess vegna hér eftir sem áður stikkfrí, ykkar er völlurinn.

Samkvæmt skoðanakönnunum þá stefnir í að fjórflokkurinn haldi sínum völdum. Við getum þar með sagt að Búsáhaldarbyltingunni sé lokið. Reyndar er hugsanlegt að Vinstri grænir fylli Austurvöll að nýju ef D og B mynda næstu ríkisstjórn. Það virðist fara þeim best að öskra á auðvaldið utan girðingar en að hjóla í það á Alþingi.

Dögun var stofnuð til að sameina alla þá sem vildu gefa fjórflokknum frí. Meginástæðan er að fjórflokkurinn er verkfæri séhagsmunaaðila eða auðvalds eins og það hefur lengstum verið kallað. Tilraunin mistókst. Lilja Mósesdóttir vildi stofna sinn flokk, Birgitta vildi stofna sinn flokk og Lýður vildi stofna sinn flokk. Sturla vildi stofna sinn flokk, Halldór í Holti vildi stofna sinn flokk og svo framveigis.

Hugmyndin var að sameinast fyrir þessar kosningar og komast til valda. Afnema 5% þröskuldinn ásamt fleiri umbótamálum. Síðan væri hægt að bjóða fram seinna í mörgum litlum flokkum sem kæmu sínum mönnum að.

Líf Búsáhaldarbyltingarinnar er í höndum þjóðarinnar á laugardaginn. Var henni ekki stefnt gegn fjórflokknum og spillingunni, ég bara spyr.

Dögun er valmöguleiki því við í Dögun ætlum að hjóla í sérhagsmunahópana í anda Búsáhaldarbyltingarinnar, kjóstu X-T.

Uppboð á heimilum fólks er algengt á Íslandi í dag, um 3 á dag að meðaltali. Þetta er gert til að tryggja endurheimtur fjármagns fjármagnseigenda. Afleiðingarnar eru skelfilegar fyrir viðkomandi fjölskyldur. Þetta er ekki velferð í verki. Þetta ætlar Dögun að stöðva.

Á öðrum vettvangi eru fjármagnseigendur að reyna að hámarka fé sitt og er ég þá að hugsa um svokallaða snjóhengju. Ef hún verður losuð þá munu Íslendingar þurfa að taka á sig allan gjaldeyrisvaraforðann og meira til. Skuldir okkar munu margfaldast, krónan falla og ný kreppa bresta á hér á landi.

Dögun hafnar þessum hugsunarhætti eða sértrú að fjármagnseigendur eigi einhvern sérrétt eða meiri umhyggju en venjulegar manneskjur. Fjármagnseigendur eru oftast að höndla með umfram fjármagn en fjölskyldur á Íslandi eru að berjast fyrir aleigu sinni. Á þessu er mikill munur. Við í Dögun tökum afstöðu með lántakendum, þess vegna og ef þarf á kostnað lánveitandans. Þess vegna viljum við m.a. fara skiptigengisleiðina(þýsku leiðin) við að losa um snjóhengjuna. Sú leið hefur reynst vel.

Fyrir stafni í íslenskri pólitík eru mörg vandamál og þau eru rædd en á einhvern hátt á almenningur erfitt með að ná alvarleikanum. Sennilega er of mikið suð í umræðunni. Það kom fram í skýrslu Seðlabanka Íslands í mars að við munum ekki getað staðið í skilum með afborganir af lánum Íslands á næstu árum. Að sjálfsögðu á slík niðurstaða að heltaka íslenska pólitík í dag en gerir það ekki.

Dögun hefur bent á þetta fyrir alllöngu síðan og vill mæta þessu vandamáli með því að reyna að endursemja um skuldir okkar. Það er raunhæft og sjálfsagt fyrsta skref. Því miður snýst hin pólitíska umræða um mörg önnur atriði sem munu aldrei verða á dagskrá ef við leysum ekki þetta skuldavandamál fyrst. Það ætti að vera öllum ljóst.

Vandamálið er að vandamálið er ekki viðurkennt en það hverfur ekki þrátt fyrir það, því miður.

Washington's clumsy efforts to de-legitimise Venezuela's election mark a escalation of its push for regime change

While most of the news on Venezuela in the week since the 14 April presidential election focused on the efforts of losing candidate Henrique Capriles to challenge the results, another campaign, based in Washington, was quite revealing – and the two were most definitely related. Without Washington's strong support – the first time it had refused to recognise a Venezuelan election result – it is unlikely that Capriles would have joined the hardcore elements of his camp in pretending that the election was stolen.

Washington's efforts to de-legitimise the election mark a significant escalation of US efforts at regime change in Venezuela. Not since its involvement in the 2002 military coup has the US government done this much to promote open conflict in Venezuela. When the White House first announced on Monday that a 100% audit of the votes was "an important, prudent and necessary step", this was not a genuine effort to promote a recount.

It amounted to telling the government of Venezuela what was necessary to make their elections legitimate. They also had to know that it would not make such a recount more likely. And this was also their quick reply to Nicolás Maduro's efforts, according to the New York Times of 15 April, to reach out to the Obama administration for better relations through former Clinton energy secretary, Bill Richardson.

But the Obama team's effort failed miserably. On Wednesday, the government of Spain, Washington's only significant ally supporting a "100% audit" reversed its position and recognised Maduro's election. Then the secretary general of the Organisation of American States (OAS), José Miguel Insulza, backed off his prior alignment with the Obama administration and recognised the election result.

It was not just the left governments of Argentina, Brazil, Ecuador, Bolivia, Uruguay and others that had quickly congratulated Maduro on his victory; Mexico, Colombia, the Dominican Republic, Guatemala, Haiti and other non-left governments had joined them. The Obama administration was completely isolated in the world.

Washington's clumsy efforts also helped highlight the election as an issue of national sovereignty, something that is deeply cherished in the region. "Americans should take care of their own business a little and let us decide our own destiny," said Lula da Silva at a rally in Brazil. Of course, there were screaming ironies: George W Bush "defeated" Gore in 2000, losing the popular vote and "winning" Florida officially by perhaps 900 votes with no official recount.

But the demand for a recount in Venezuela was farcical from the beginning. Voters mark their choice by pressing a touch screen on a computer, which prints out a receipt of the vote. The voter checks the receipt and deposits it in a ballot box. When the polls close, 53% of the machines are randomly selected and their results compared with the paper, in front of witnesses from all sides. There were no reports of mismatches, so far not even from the opposition camp.

The opposition representative on the national electoral council, Vicente Díaz, acknowledged that he had "no doubt" that the vote count was accurate. "No doubt" is an understatement. My colleague David Rosnick calculated the probability that extending the audit to the remaining 47% of machines could change the result of the election: about one in 25 thousand trillion.

On Thursday night, Venezuela's CNE agreed to do a complete audit of the remaining votes and Capriles called off his protests. But it's not clear what the audit entails. The legal vote in Venezuela is the machine vote (as in parts of the United States where there is electronic voting); the paper receipt is not a vote, and it's not clear that it would be possible to audit the remaining votes in the way that the first 53% were audited on site.

On Wednesday, secretary of state John Kerry, affirming before Congress the US refusal to recognise Venezuela's elections, referred to Latin America as the United States's "back yard". Oops. Well, the contempt was obvious anyway, no?

• Venezuela
• Americas
• US foreign policy
• Nicolás Maduro
• John Kerry
• United States

Það eru margir í nettu áfalli yfir því að það virðist stefna í valdatöku Sjálfstæðis- og Framsóknarmanna eftir kosningar. Þeir hafa hingað til staðið með þeim öflum í þjóðfélaginu sem stjórna í valdi auðs. Hjá þeirri valdastétt verða hagsmunir almennings oftast afgangsstærð. Sjálfstæðisflokkurinn er víst bara reynslunni ríkari en annars óbreyttur.

Þar með getum við gengið að því sem vísu að allar breytingar á stjórn fiskveiða eða útdeilingu á kvóta verði núverandi kvótagreifum þóknanlegar. Að breyta þessu kerfi er eitt af aðalatriðum í stefnu Dögunar og er þess vegna í kjarnastefnu hennar. Við viljum stokka upp stjórn fiskveiða til að auka afla og, við viljum frjálsar handfæraveiðar, við viljum að þjóðin fái mun meira í sinn hlut af þessari auðlind. Eða eins og segir í stefnu Dögunar:

• Að fullt jafnræði verði í aðgengi að veiðiheimildum.
• Að greitt verði auðlindagjald fyrir afnotin sem renni til ríkis og sveitarfélaga.
• Að framsal, framleiga og veðsetning veiðiheimilda verði óheimil.
• Að aflahlutur sjávarbyggða sé tryggður og hluti veiðileyfa svæðisbundinn.
• Að öllum nýtanlegum afla sé landað og enginn hvati verði til brottkasts m.a. með því að kvótasettum fisktegundum verði fækkað.
• Að fjárhags- og rekstrarlegur aðskilnaður sé tryggður milli veiða og fiskvinnslu, allur afli fari á markað og verðmyndun sé 100% bundin fiskmörkuðum.
• Að veiðiráðgjöf verði endurskoðuð og fleiri aðilar komi að ráðgjöfinni.
• Að handfæraveiðar verði frjálsar.
• Að settar verði framfylgjanlegar reglur um umgengni við auðlindina og hafsbotninn til að stuðla að endurnýjun, sjálfbærni og notkun umhverfisvænni veiðarfæra og aðferða við veiðar.

Fjórflokkurinn vill ekki né getur komið þessum breytingum á þrátt fyrir yfirgnæfandi vilja þjóðarinnar. Þess vegna skaltu kjósa Dögun, X-T, ef þú vilt raunverulegar breytingar.

Kjósendur hafa mismunandi ástæður fyrir því að kjósa þennan eða hinn flokkinn. Sumir eru vinstri menn og leggja áherslu á að velferðakerfið gefi öllum sem líkust kjör til að þroskast og dafna. Aðrir eru hægri menn og vilja frelsi einstaklingsins til að græða á daginn og.. Jafnvel eru til menn sem trúa því að það komi þeim efnaminni til góða. Síðan er til fólk sem mismunandi blanda af þessu öllu.

Það sorglega er að allir hóparnir eru arðrændir og þeir virðast vera sáttir við það. Að minnsta kosti kvarta þeir ekki en halda áfram að auka(vinstri) eða lækka(hægri) skatta á samborgurum sínum. Hinn raunverulegi arðræningi horfir á og sér að leikföngin virka vel  og þjóna sínum tilgangi. Það er engin hætta á því að allir sameinist gegn mér, þess vegna fann ég upp hægri og vinstri ekki satt?

Hinn raunverulegi arðræningi eru þeir sem búa til peningana okkar sem skuld. Það eru bankarnir sem gera það og hafa einkaleyfi á því. Þess vegna þurfa allir verkamenn að vinna aukalega til að borga fyrir peninga sem búnir eru til sem skuld. Þess vegna þurfa fyrirtækjaeigendur að eiga meiri afgang í sínu fyrirtæki til að borga fyrir peninga sem eru búnir til sem skuld.

Á Íslandi hafa bankarnir fóðrað fjórflokkinn beint eða með milliliðum og tryggt sér vinnufrið. Þau framboð sem bönkunum steðjar hætta af hafa skipt sér í margar smáfylkingar því bankarnir voru svo heppnir að ágreiningur var næg ástæða til að láta Ísland sigla sinn sjó. Við í Dögun lögðum upp með það að sameina alla en það mistókst. Þar með virðist sem fjórflokkurinn muni sigla næsta tryggur áfram. Kjósandi góður þú getur að minnsta kosti lágmarkað skaðann af brotabrölti okkar og sleppt því að kjósa fjórflokkin. Að sjálfsögðu mæli ég með Dögun.

Almenningur er grálúsugur eftir samveru sína við fjórflokkinn á liðnum kjörtímabilum. Öllu má svo sem venjast og þótti kannski ekki tiltökumál í gamla daga. Við ættum þó að þekkja hann af verkum sínum og það ætti að leiða okkur að öðrum valmöguleikum.

Tel að fólk eigi að kjósa T núna í kosningunum en forðast gamla settið, fjórflokkinn.

Það krefst hugrekkis af hálfu kjósenda að kjósa nýja flokka. Læt fylgja hér með góða upptöku þar sem sérstaða Dögunar er skýrð vel út í stuttu máli.

Núna sveiflast pendúllinn til baka hjá íslenskum kjósendum. Framsóknar- og Sjálfstæðisflokkurinn  virðast ætla að sitja í næstu ríkisstjórn. Sjálfsagt ýmsar skýringar á því en ég verð þó að kvarta yfir skorti á sögulegu samhengi. Það var þetta með vín á gamla belgi; ”Og enginn lætur nýtt vín á gamla belgi, því þá sprengir vínið belgina, og vínið ónýtist og belgirnir. Nýtt vín er látið á nýja belgi.” Markúsarguðspjall 2:22.

Við í Dögun stofnuðum nýjan belg, þ.e. Dögun og settum ýmislegt í hann. Fyrir utan framúrskarandi frambjóendur þá er það stefnan sem er verðmætust og við ætlum að standa við hana.

Það sem er einna mikilvægast er að við teljum núverandi ríkisfjármál ekki sjálfbær og þar þurfi að grípa til róttækra aðgerða. Við verðum að endursemja um skuldir okkar því við eigum ekki fyrir þeim í nánustu framtíð. Þetta atriði er afgerandi hvernig tekst til að framkvæma annað.

Það er kvartað yfir því að þessi staða ríkissjóðs sé ekki þungamiðja pólitískrar umræðu fyrir þessar kosningar. Það er skiljanlegt því svona svartsýni er ekki vel til fallin að afla sér atkvæða. Svona er það nú samt og má lesa um það á heimasíðu Seðlabanka Íslands. Það er nú ekki meira leyndó en það.

Að vera ekki borgunarmaður lamar allt annað og því ætlum við í Dögun að reyna að semja um skuldrinar svo við getum gert eitthvað meira. Varla flokkast það undir trollerí eða töfrahatta kæri kjósandi.

Svona til frekari skýringa á stefnu Dögunar í efnahagsmálum er hér gott myndband með Þórði Birni frambjóðenda Dögunar:

http://www.youtube.com/watch?v=ymJJC3pNjBk

Það er tekist á um landið okkar. Fjármagnseigendur vilja fá sitt það er sinn hlut í gömlu bönkunum, snjóhengjuna og fleira. Við eigum engan gjaldeyri til þess. Þá verðum við að nota gjaldeyrisvaraforða AGS og þá er hann orðin okkar skuld. Þar sem við eigum ekki einu sinni gjaldeyri til að standa í skilum á skuldum okkar þá er slík ráðstöfun óðs manns æði.

Við verðum að gera okkur grein fyrir því að fjármagnseigendur blésu upp bólu hér til að græða fyrir hrun og höfðu eigin gróða að leiðarljósi en ekki almannahag frekar en opinberir aðilar sem töluðu bara um veislur hér og þar. Nemum staðar og skynjum að þetta atferli var glæpur gagnvart þjóðinni og ekki hefur vottað fyrir iðrun.

Núverandi fjórflokkur hefur gengið erinda fjármagnseigenda í nútíð og fortíð og þess vegna eru allar líkur á því að svo verði áfram. Ef fjórflokkurinn kemst aftur til valda verður hag almenningss fórnað fyrir hag fjármagnseigenda, það er nokkuð víst. Sviðsmyndin verður þá þjóð sem er föst á önglinum. Mjög skuldsett og sífelld þörf á nýjum lánum og lánalínum frá AGS. Þjóð sem verður að skera mjög mikið niður í velferðinni, meira en nú. Þjóð sem verður að auka samkeppnishæfni sína með því að kasta fyrir borð öllum réttindum sem unnist hafa í áranna rás með verkalýðsbaráttu foreldra okkar og foreldra þeirra. Þjóð sem verður að sætta sig við allt fleiri álbræðslur og að vinna í þeim til að borga skuldir. Skuldir sem komu til af græðgi fárra útvaldra.

Hvað villt þú kæri kjósandi. Vilt þú treysta atkvæði þínu hjá nýju stjórnmálaafli sem heitir Dögun sem lofar að kasta sér fyrir ljónin, fjármagnseigendur og berjast fyrir hag almennings eða ætlar þú að steypa framtíð landsins í álbræðslur á lágmarkskaupi til að borga skuldir annarra.

Þitt er valið en mundu, það er tekist á um landið okkar og það verður gert í þessum kosningum en ekki síðar.

Hugo Chávez's economic policies were successful but a close vote means the new president cannot become complacent

After a short but bitterly fought, insult-laden campaign, Chávista standard-bearer Nicolás Maduro defeated challenger Henrique Capriles, thus assuring continuity in Venezuela after the death of the former president, Hugo Chávez, last month. But the election was much closer than the polls predicted: a margin of just 1.6%, or about 275,000 votes.

Capriles is demanding an audit of 100% of all votes; Maduro has apparently agreed. But the audit is unlikely to change the outcome. Unlike in the United States, where in a close election we really don't know who won, the Venezuelan system is very secure. Since there are two records of every vote (machine and paper ballot), it is nearly impossible to rig the machines and stuff the ballot boxes to match. Jimmy Carter called Venezuela's electoral system "the best in the world."

Polling data published by Reuters at the end of the campaign showed a close correlation between support for Maduro and Venezuelans' contact with the misiones, or social programmes, established by Chávez, that provided everything from healthcare and subsidised food to college education. Capriles, who mostly attacked Maduro for not being Chávez, pledged to maintain and expand the misiones. But this was not sufficient to win over enough of the swing voters who, while numerous enough to determine the outcome, probably did not believe that a scion of Venezuela's wealthy elite who hailed from a rightwing party (Primero Justicia, or Justice First) would keep that promise.

Of course, it was not just the success of the misiones that won Chávismo another seven years of the presidency. There were major improvements in Venezuelans' living standards during the Chávez years. After the government got control over the national oil industry, poverty was reduced by half and extreme poverty by about 70%. Real income per person grew by about 2.5% annually from 2004 to 2012, and inequality fell sharply. Unemployment was 8% in 2012, as opposed to 14.5% when Chávez took office.

These numbers are not in dispute among economists or other experts, nor among international agencies such as the World Bank, IMF or UN. But they are rarely reported in the major western media.

In their ongoing efforts to delegitimise Venezuela's government, the punditry and press often portray the Chávistas as having an unfair advantage in these elections. But this election, like the presidential election in October, was conducted on about as level a playing field as any in the region. The Chávistas have the government, but the opposition has most of the wealth and income of the country, as well as the majority of the media. State TV has about a 6% share of the audience (and they actually aired Capriles campaign ads last week); and the opposition has a clear advantage in both print and radio. Compare that to Mexico's last two presidential elections, where the left-of-centre candidate had little chance against a rightwing media duopoly that determined the outcome of the election (if it wasn't stolen altogether in 2006).

Most of the western press has been unsuccessfully forecasting imminent economic collapse in Venezuela for 14 years, and this theme has been prominent lately. The press, which relies almost completely on opposition sources, will be wrong again.

But the new government does face serious challenges, and the closeness of this election should be a wake-up call. It needs to fix the exchange rate system and bring down inflation, and resolve the problem of shortages – these three problems are closely related. Hopefully, it will resist the temptation to lower inflation and reduce imports by shrinking the economy – it is important to maintain aggregate demand, growth and employment, and the country very much needs more public investment in infrastructure. The economy has been growing for nearly three years now, after a downturn brought on by the world recession that ended in mid-2010; and until the last quarter of last year this accelerating growth was accompanied by falling inflation. It should be possible to return to this scenario with the right policies.

Maduro also pledged to bring down Venezuela's high violent crime rate, and some efforts have already begun. Governance and administration are the country's major weaknesses. It remains to be seen if the new government can meet these challenges.

• Venezuela
• Americas
• Nicolás Maduro
• Hugo Chávez

Nú þegar Lassí gamla er dauð, er þá ekki mjög við hæfi að kona að nafni Glenda segi um hana nokkur orð:

But the basis to Thatcherism – and this is where I come to the spiritual part of what I regard as the desperate, desperately wrong track that Thatcherism took this country into – was that everything I had been taught to regard as a vice – and I still regard them as vices – under Thatcherism was in fact a virtue: greed, selfishness, no care for the weaker, sharp elbows, sharp knees. They were the way forward.

Glenda Jackson, íbúi raunveruleikans.

Af internetunum: homo economicus, Sigríður Andersen, litla-Lassí, frelsuð undan klafa þess kristilega kærleiks sem er svo mikill skaðvaldur fyrir samfélagið*, sólgin í hina fullkomnu samkeppni um allt; sérstaklega heilsu þeirra sem sumir hafa kallað fólk en réttara væri auðvitað að kalla markaðseiningar. Í heilsumálum markaðseininganna er fráleitt að nokkuð annað ráði för en frelsi. Hér er td. barn og svo annað barn, það fyrra veikt, kannski á geði eða í hjarta, hið seinna líka. (Ekki mikil eftirspurn eftir svona börnum, ha?). Seinna barnið hlýtur lækningu, ekkert víst um hitt barnið, mamma þess er kjáni sem vinnur asnalega vinnu og fær lítinn pening fyrir, á rétt svo fyrir brauðinu í Bónus og kannski stöku tannviðgerð, en allsengu major. Ekki vikulegum tíma hjá geðlækni eða hjartapoti sem bara flínkustu læknarnir kunna. En þannig er nú það, fínu læknarnir eru hvort sem er uppteknir við að laga seinna barnið, afþví mamma þess er klók og vinnur sniðuga vinnu, nam lög eða bókhald og er með allt sitt á hreinu, lífið eitt dásamlegt frelsi frá upphafi til enda. Hún er kannski með ósýnilegar hendur, litblind að mestu en hún heyrir ákaflega vel, hún heyrir innistæður vaxa og greinir af tónunum hvað prósenttölurnar eru háar; hún heyrir peninga talda í Tortola.* Og hún kann boðorðið sem át öll hin: Það sem þér viljið umfram allt ekki að aðrir menn gjöri yður skuluð þér þeim gjöra.*

Forward, forward now, outside
Remind me of a time when we can fight the back

Click here to view the video on YouTube.

*Oscar Wilde
*Og Örlagaborgin, bls. 294, 320 og 323.

- – - – -

The Queen Mother of Global Austerity and Financialization.

Ég set á mig handkrem au lait d’amande, dásamlegt ilmvatn (dásamlegt er nýja uppáhaldsorðið mitt) og skála í hálfum bjór áður en ég byrja.

- – - – -

Þegar ég var lítil fékk um tíma pyntingatæki á heilann. Vildi helst ekki tala um annað. Það voru ekki margir fullorðnir sem vildu taka þátt í þessum samræðum, en pabbi og Aggí systir mín voru alltaf game. Enda bæði skrítin og skilningsrík á þráhyggjur. Ég held að vitleysan hafi farið af stað í kjölfar þess að ég sá Hringjarann frá Notre Dame með Anthony Quinn og Ginu Lollobrigidu. Hún var sýnd í Sjónvarpinu. Í myndinni er Esmeröldu/Ginu troðið í svokallað Járnstígvél og svo hert að með skrúfu, þetta finnst henni mjög vont og haltrar ægilega eftir aðfarirnar. Við þetta opnuðust fyrir mér nýir heimar; það var til fólk sem tróð öðru fólki í gaddastígvél. Þvílík óbærileg vitneskja. Hvað fleira gerði svona fólk? Ég spurði og spurði, var eins og hann Ari sem var lítill, ég var einmitt 8 ára og fór í svakalega fýlu ef mér var ekki svarað, ég krafðist sannleikans: hvað gerist ef maður er settur í Járnstígvél? Og hvað fleira er hægt að setja mann í? Þið eigið að segja mér satt. Og svona lærði ég um Járnfrúna. Járnfrúin er box með göddum frá toppi til táar og inní boxið var fólki stungið. Jammsí. Gaman.

Um svipað leiti og ég var skrítið barn í Reykjavík réði kerlingaróféti í London og hegðun hennar og persónuleiki voru þannig að hún var skírð Járnfrúin. Sumum fannst það smart þá og þykir enn, td. fínasta ritstjóra í öllum heiminum (sem skrifar heilt Reykjavíkurbréf sem er ekkert nema dylgjur og hálfsannleikur um ægilegar dylgjur og hálfsannleik þeirra sem reyndu að kveikja í Alþingishúsinu eftir símtal frá þingmönnum VG), hann ornar sér við minningar, nú þegar the lady is not returning: “Þeim sem átti þess kost að hitta Margaret Thatcher og rabba við hana dágóða stund við arineld á heimili hennar líður sú stund seint úr minni.” (Nú dettur eflaust mörgum brandari í hug, eitthvað um að orna sér við bál í eilífðinni). Og sýkópatinn Tony Blair skælir mannætutárum og segist alltaf ætla að sakna hennar; hún gnæfði víst yfir alla eins og turn, æðisgengin dómínatrixa, once in a lifetime partý, allir hlýddu og hlýða enn. George deadWalker Bush kemur úr sturtunni til að leika sitt hlutverk í uppsetningunni á Siðblindir kallar þykjast vera leiðir, meira að segja Helmut Kohl hringir í blaðamenn til að segja þeim að the Lady hafi elskað frelsið sjálft mest af öllu. Gerri Halliwell úr Spicegirls minnist þess að Frúin hafi kennt henni að allt væri mögulegt (!). Og sjálfur Nóbelsverðlaunahafinn Henry Kissinger er kominn og við reynum að þýða: “Hún var kona sem vissi að leiðtogi þarf að hafa sterka sannfæringu vegna þess að almenningur hefur enga leið til að ná áttum nema að leiðtogarnir, þeir sem leiða almenning, gefi gott spark í afturendann.”

Nú hljóta þó allir að vera farnir að skæla.

En ha, bíðið við, hvað heyrum við? Fliss og jafnvel hlátrasköll, já, fagnaðaróp, útum allt. Eitthvað prolie-pakk gólandi á milli heimsálfanna í euphorískri gleði: Ding Dong segja þau, nornin er dauð, good riddance, kominn tími til, vei, húrra, grillastu afturhaldsgrísinn þinn, um alla eilífð, biðjum að heilsa kærastanum þínum, honum Pinochet og Reagan, gleymum honum ekki, hahaha! Og svo segja þau gasalega margt ljótt: Morðingi, the bitch of financial capital, zealot (veröldin væri betri hefði hún aldrei fæðst) og svo mætti lengi telja. Skríll og hyski sem reynir að kveikja í alþingishúsum, er við öðru að búast en að svoleiðis fólk (ef fólk skyldi kalla) gleðjist yfir dauða ofurmennis segja þá þeir sem gráta í hinni kapítalísku medíu, gráta hana Lassí gömlu; vesalingar sem skilja ekki sigur viljans, vilja bara ölmusur og barnabætur og verkamannabústaði, eiga aldrei hlutabréf, skulda alltaf peninga útum allar trissur, kunna ekki að safna, eru með allt á Visa-rað. Whatever, látum þau hlægja, þau hætta á morgun þegar við lemjum þau í hausinn.

Æ, það er vont að láta lemja sig í hausinn, það er vont að láta loka sig í fangelsi, vont að eiga ekki pening, vont að eiga ekki séns, vont að eiga heima á vitlausum stað, vont að vera vitlaus á litinn, vont að vera strákur sem er skotinn í strák; það er vont þegar veröldinni er stjórnað af fólki sem hatar allt nema sjálft sig og peninga; hatar stráka og stelpur sem kunna ekkert á pening, bara á tilfinningar og blóm, hatar fólk sem hefur aldrei prófað að keyra BMW eða að fljúga á Saga Class, hatar fólk sem borðar bara Ora kavíar úr dós, keyptri í Bónus.

Já, þetta er allt vont, en samt er oft voða gaman. Svona tilfinningafólk er ekkert upptekið við bókhald og hefur þá tíma fyrir allt mögulegt, eins og td. að búa til tónlist. Prolie tónlist er best, það leikur enginn efi á því. Og afþví ég nenni ekki meir, þarf að vakna snemma til að fara að vinna svo að ég geti fengið heilar 200.000 kr útborgaðar 1. maí þá segi ég skál, gott hún er dauð, hún sem var one of the vilest abominations of social and economic history. Setjum á okkur heyrnatól eða hækkum og dönsum í stofunni heima, eða á torginu, eins og prolie hyskið sem við erum.

Click here to view the video on YouTube.

Click here to view the video on YouTube.

Click here to view the video on YouTube.

Við vitum að Sjálfstæðis- og Framsóknarflokkurinn láta vel að stjórn banka, LÍÚ og virkjunarsinna, það kennir reynslan okkur. Rannsóknarskýrslan sagði okkur margt um það og einnig að vinnubrögðin væru afleit hjá stjórnvöldum. Núverandi kjörtímabil kenndi okkur Íslendingum líka góða lexíu. Núna vitum við að það breyttist ekkert í megindráttum við það að fá vinstri stjórn. Farið var að kröfum AGS, bankarnir endurreistir á kostnað skattgreiðenda, bönkunum gefið veiðileyfi á skuldug heimili, 3 fjölskyldur bornar út á dag og svo mætti telja áfram. Núverandi Alþingi átti ýmsa valmöguleika þegar kom að lausn ýmissa mála en fórnaði yfirleitt hagsmunum almennings fyrir sérhagsmuni fjármagns og kvótaeigenda.

Þar stöndum við í dag og það er með ólíkindum að tilfinning margra er að þingmönnum sé ekki sjálfrátt, þeim sé í raun stjórnað af sérhagsmunum fjármagnsins. Vonbrigðin eru skiljanleg og almenningur er uppgefinn á þessari pólitík.

Ég tel að mikið sé í húfi í næstu kosningum. Þeir sem taka við stjórninni munu þurfa að taka afstöðu með eða á móti almenningi. Að orða þetta á þennan hátt um kjörna fulltrúa okkar er geggjun en svona er komið fyrir okkur. Verður kröfuhöfum bankanna greitt út með lífeyri okkar. Verður snjóhengjunni hleypt út svo nota þurfi gjaldeyrisvarasjóðinn. Verður fjöldskyldum áfram kastað á dyr í þágu lánadrottna. Munu virkjanir og verksmiðjur verða viðvarandi dóp fyrir efnahaginn. Reynslan er ólygnust og hún segir okkur að fjórflokkurinn muni ekki greiða götu almennings í viðskiptum hans við sérhagsmunaöflin á Íslandi.

Kjósendur verða að axla ábyrgð og kynna sér vel þá valkosti sem eru í boði. Það er lýðræðisleg ábyrgð og skylda kjósenda, þ.e. að veita upplýst samþykki fyrir því að einhver stjórni í umboði þeirra. Ég skora á alla kjósendur að kynna sér vel stefnu Dögunar því við ætlum okkur að standa með almenningi og koma böndum á sérhagsmunaöflin. Hvers konar framtíð vilt þú fyrir þig og þína, það er í þínum höndum kæri kjósandi.